Am un narav prost ca-mi place sa ma bag in discutii atunci cand simt ca e loc de indoiala. Ma asez tacut si bacovian intr-un colt de umbra si-mi tot zic in barba ca pot sa fiu un Sfinx de rabdare. Sa suport in tacere si sa ma rog pentru ai mei de departe. Si stau si ma rog. Si stau si ascult. Si stau si rumeg. Un cuvant prins in zbor se prinde naravas de mintea mea indoita de cuvinte. Si rugaciunea cade peste mine. Un iad bland se pravale peste toata constructia gandita de mine. Cuvantul creste in...
📄 Articol complet: Contradictia prinde la cel ce indoiala-i este casa